خورشید را،
به مهمانی چشمانت می آورم
تا بداند
کمتر از آن است
تا در بلندای آسمان فخر بفروشد.
شعر: محمدی
این عاقل زمانه به زنجیر می شود
باری ببین که این دل غمگین من چرا
در لحظه های گمشدنت پیر می شود
باید که رفت بهر تماشای دیگری
تا لحظه ای که ناز تو چون بیر می شود
هر تیک و تاک ساعت کنج اتاق من
در یادم آورد که زمان تیر می شود
آری ببین عزیز دلم نازنین من
این بیت ها برای تو تقریر می شود
شعر: محمدی
ذهن علیل و یخ زده در برف پشت بام
مانند گوژ پشت ترین مرد نتردام
حالا نشسته است کسی آن طرف ترش
چیزی شبیه صاعقه خورداست بر سرش
انگار خاطرات عبوس اش مزاحم اند
پروانه های عاشق لوس اش مزاحم اند
هی در تظاهری که پر از هق هق است باز
اصلا خیال کن که کسی عاشق است باز
***
حالا سکانس صحنه یک ساعت شلوغ
حالا سکانس مردن یک مرد از دروغ
یک اتفاق تیتر یک روزنامه ها
بدجور پیچ خورده خبر در رسانه ها
هر چند مثل خاطره ای باد برده است
مردی سقوط کرده و اصلا نمرده است
از ارتفاع برج بلندی بلندتر
یک بار نه دوبار نه صدبار بیشتر
در مایک ها و کمره و نور فلاش ها
گم گشته اصل قصه در این بک فلاش ها
***
حالا سکانس سوم... باران، باد، چتر
باید نوشت یک دو سه چهار سطر
بدجور فیلم نامه به پایان رسیده است
هی قطره قطره خون به خیابان چکیده است
تصویر دور می شود آهسته، لانگ شات
پایان قصه است کسی زنده نیست کات
شعر: روح الامین امینی
من نیستم! تو هستی! باران و باد هست
آواره گرد کوی خیابان زیاد هست
من نیستم تمام جهان هست تا ابد
از من به قدر خاطره ای تلخ یاد هست
من نیستم که دور زنم دور دور تو
اما هنوز چند نفس گردباد هست
یعقوب را به کلبه ی احزان رها مکن
یوسف! عزیز مصر در این جا زیاد هست
شاید قرار نیست! که من نیستم ولی
آواره گرد کوی و خیابان زیاد هست
شعر: روح الامین امینی
